Opmerking

Dit multimediaverhaal gebruikt video- en audioclips. Ga na of uw luidsprekers ingeschakeld zijn.

Gebruik het muiswiel of de pijltoetsen op uw toetsenbord om tussen pagina’s te navigeren.

Vegen om tussen pagina‘s te navigeren

Hier gaan we

Off the record - An Pierlé

Logo http://verhalen.canvas.be/off-the-record-an-pierle

In Off The Record vertelt zangeres en pianiste An Pierlé over de platen die haar artistiek en muzikaal hebben gevormd.


"Mijn voorkeur gaat uit naar artiesten die consequent hun eigen pad hebben gevolgd. Want wat mij fascineert is hoe je jezelf kunt blijven heruitvinden en relevante muziek maakt die past bij wie je bent op dat moment." 

Ga naar de eerste pagina
Video

An Pierlé wordt bekend als het meisje op de zitbal uit de finale van Humo’s Rock Rally 1996.
Pianospelen doet ze al sinds haar kinderjaren. Ze maakt even een zijsprong als actrice voor theater en televisie, maar al snel kiest ze toch voor muziek. 

In 1999 debuteert An Pierlé als singer-songwriter met het solo-album ‘Mud Stories’. Later komt er de groep White Velvet bij met daarin ook Koen Gisen, haar vriend en muzikale kompaan.

An Pierlé heeft trouwe fans in binnen- en buitenland, vooral in Wallonië en Frankrijk is ze erg populair.
Haar soundtrack van Jaco Van Dormaels film ‘Le Tout Nouveau Testament’ wordt bekroond en ook haar recentste plaat ‘Arches’ wordt door pers en publiek geprezen.

Ga naar de eerste pagina
Video

Ironisch genoeg luistert An Pierlé zelf bijna nooit meer naar muziek. Bij haar platenkeuze voor Off The Record heeft An zich vooral laten leiden door de soundtrack van haar jeugd.

Het zijn allemaal platen die ze toen intensief beluisterd heeft en die ze door en door kent. De muziek is bovendien erg gelinkt aan bepaalde momenten of situaties: het parfum van bomma, de geur van een studentenkot, momenten van verliefdheid. 

Het zijn dan misschien niet haar zeven lievelingsplaten aller tijden, maar wel de platen die haar hebben gemaakt tot wat ze nu is: An Pierlé, muziekmaakster.

Ga naar de eerste pagina
Ga naar de eerste pagina
Video

Ga naar de eerste pagina
Audio

Luister naar een fragment uit 'Vibra', verschenen op 'Arches' (2016).

00:00
/
03:12
Start audio now

Play audio

'Le petit nègre' is een eenvoudige compositie van Claude Debussy, helemaal op maat van beginnende pianistjes. Hiermee maak je met een minimum aan pianobagage meteen al een enorme indruk bij liefhebbende ouders en ooms en tantes.

De inspiratie voor dit stuk haalde de componist in het Oosten. Op de wereldtentoonstelling van 1889 in Parijs had hij voor het eerst een Indonesisch gamelan-orkest gehoord. Een heel nieuw klankenpalet openbaarde zich en hij heeft er gretig gebruik van gemaakt in zijn eigen werk.

Ook voor An Pierlé kunnen die Oosterse geluiden heel inspirerend werken. Op haar jongste plaat werkt ze bijvoorbeeld met gamelan-achtige klanken in het nummer 'Vibra'.

Ga naar de eerste pagina
Video

Hoe vaak heeft ze het niet mogen horen? "Anneke, speel nog eens iets op de piano." En dan speelde de jonge An Pierlé bijvoorbeeld dit kinderwijsje van Debussy. 

Toch had de jonge An Pierlé zeker zo graag wat gezongen voor familiepubliek, maar ja, dat kan bijna ieder kind.

Het verklaart misschien waarom ze de piano na haar zestiende een tijd heeft verwaarloosd. Want toen wilde ze vooral zingen en toneelspelen.

"Het allerbelangrijkste is nog altijd zingen.
Dat is een noodzaak voor mij."



Ga naar de eerste pagina
Video

Ga naar de eerste pagina
Video

In 2000 kreeg zanger, pianist, violist en componist John Cale een Eredoctoraat aan de Universiteit van Antwerpen omwille van zijn invloedrijk en grensverleggend werk in de eigentijdse muziek. Hij heeft naam gemaakt met The Velvet Underground en als soloartiest, maar ook als filmcomponist en als producer van Nico, Patti Smith, The Stooges en anderen. 

Het album ‘Paris 1919’ uit 1973 wordt als een eerste hoogtepunt uit zijn oeuvre beschouwd. Het titelnummer prijkt bijna twintig jaar later ook op 'Fragments Of A Rainy Season', een live-album met versies uit verschillende concerten uit een solotour die hij in 1992 ondernam. Op het repertoire staan succesnummers als 'Close Watch' en 'Heartbreak Hotel', maar ook vroege klassiekers als 'Guts' en 'Fear'. 

Ga naar de eerste pagina
Sluiten

Als een nette heer aan de piano brengt John Cale zijn nummers: ingetogen en beheerst. Maar soms lijken de oorspronkelijke emoties die aan de basis liggen van die nummers, opnieuw op te duiken. En dat kan heftig zijn, zoals hier op het einde van 'Fear'. 

"Ik vind dat tof en cool," zegt An Pierlé daarover, "maar het is ook confronterend. Hoe word je als artiest goed en geloofwaardig oud en hoe blijf je nummers van lang geleden toch met dezelfde intensiteit brengen?"

Ga naar de eerste pagina
Video


 



Als An Pierlé nu luistert naar 'Fragments Of A Rainy Season' van John Cale, dan denkt ze meteen aan haar eerste kot en de geur die er hing. Maar ook aan de eerste nummers die ze maakte op school, ergens in een donkere ruimte van de toenmalige Studio Herman Teirlinck in Antwerpen.

"Ik heb toen heel veel naar die plaat geluisterd. En de invloed van John Cale is zeker in mijn vroege liedjes geslopen.
Nummers als 'Nebraska' bijvoorbeeld: dat verhalende van Cale zit erin, maar ook zijn pianospel als het ritmisch denderen van een voorbijrijdende trein."

Ga naar de eerste pagina
Video

Ga naar de eerste pagina
Video

"Wat heb ik hier veel naar geluisterd!"

Op haar tiende hoort An Pierlé voor het eerst van Talk Talk. De single 'Such A Shame' uit 'It's My Life' (1984) laat een diepe indruk na. Ze blijft de groep volgen en hun vierde album 'Spirit Of Eden' uit 1988 is haar favoriet. 

Talk Talk was in 1988 al lang niet meer de synthpopgroep à la Duran Duran of Spandau Ballet zoals in het begin. De muziek was geëvolueerd in de richting van minimalistische avantgardistische, jazz-geïnspireerde ambient. Muziek met ontelbaar veel verschillende lagen die minutieus in de studio werden gestapeld. Muziek ook die quasi onspeelbaar was op de radio en al helemaal niet tijdens een concert kon worden nagespeeld.

Het was een nachtmerrie voor de platenmaatschappij die na twee jaar studiotijd hoopte op een nieuwe commerciële hitplaat en bijhorende tournee. 




Ga naar de eerste pagina
Video

'Spirit of Eden' heeft intussen toch een cult-status bereikt en wordt als erg invloedrijk beschouwd voor tal van latere (alternatieve) artiesten en genres. Ook An Pierlé heeft zich graag laten beïnvloeden door Talk Talk en vooral door zanger Mark Hollis. 

"Hij is een ongelofelijke zanger. Hij heeft zoiets aandoenlijks en emotioneels en toch klinkt hij ook wat verbeten. Hij zingt nooit een noot teveel en laat de stilte spelen. Zo mooi! Ik probeer dat in mijn eigen muziek te bereiken, maar het is heel moeilijk."


Ga naar de eerste pagina
Audio

Luister naar An Pierlé & White Velvet met een fragment van 'Look at me now' uit 'Strange Ways' (2013).

00:00
/
03:12
Start audio now

Play audio








Op het album 'Strange Ways' komen An Pierlé & White Velvet zeer dicht in de buurt van het voorbeeld van Mark Hollis. Het nummer 'Look at me now' kwam niet toevallig tot stand na urenlang gezamenlijk luisteren naar Talk Talk. 


Ga naar de eerste pagina
Video

Ga naar de eerste pagina











'Prikkebeen' past in een rijtje meesterwerken van de Nederlandse kleinkunst. Tekstschrijver Lennaert Nijgh en zanger Boudewijn de Groot waren een ijzersterke combinatie.
Samen waren ze ook verantwoordelijk voor andere onsterfelijke hits zoals 'Een meisje van 16', 'Welterusten, meneer de president', 'Het land van Maas en Waal' en 'Hoe sterk is de eenzame fietser'. 

Ga naar de eerste pagina
Video

"Ik zie de salontafel, de zilveren radio en ik proef boterhammen met smeerkaas. Ik word hier echt spontaan blij en gelukkig en ook wat melancholisch van."

'Prikkebeen' staat in het geheugen van An Pierlé gegrift. Ze noemt Boudewijn de Groot een van haar grootste Nederlandstalige idolen. Maar dit nummer is evenzeer de verdienste van de gastzangeres Elly Nieman. Ze zingt zo lieflijk terwijl de tekst beelden oproept die doen denken aan de vreemde figuren in het werk van Jeroen Bosch.

"Het nummer is dreigend en tegelijk heel sensueel. Die kruising van gevaar en erotiek komt ook in mijn eigen muziek voor. Een soort sprookjesachtigheid zonder flauwigheden. Ik hou niet van Barbie-achtige toestanden. Echte sprookjes zijn gevaarlijk; die gaan over dood, seks, geweld."








Ga naar de eerste pagina
Video

Ga naar de eerste pagina






"Deze plaat behoort tot mijn top-vijf aller tijden."

Robert Wyatt was de drummer van progrock-groep Soft Machine. Aan het begin van de jaren zeventig ging hij zijn eigen weg. Zijn bijzondere stem, zijn teksten - van poëtisch over humoristisch tot politiek geëngageerd - en zijn eigenwijze muziek met invloeden uit de rock, jazz, folk en wereldmuziek maken hem tot een unieke figuur in de muziek van de afgelopen veertig jaar. 

'Rock Bottom' uit 1974 was niet zijn eerste soloplaat maar wel zijn eerste succesplaat na zijn tijd bij Soft Machine. 


Ga naar de eerste pagina
Video

Sinds een dronken val in 1973 is Robert Wyatt verlamd aan beide benen. Drummen gaat dus niet meer, maar met zijn stem en spel op keyboards, én met een stel bevriende topmuzikanten, creëert hij op 'Rock Bottom' een fascinerend en sprookjesachtig universum.

An Pierlé leert deze plaat kennen dankzij producer Jo Bogaert. Dat is de man van 'Pump up the jam', maar ook een goede vriend van Wyatt sinds ze hebben samengewerkt.

"Het is gewoon een plaat die goed is van begin tot eind. Met heel bevreemdende melodieën maar die toch heel catchy zijn en dagen lang in uw hoofd blijven hangen."

Ga naar de eerste pagina
Video




"Dit liedje heet ‘Little Red Riding Hood Hits the Road’.
Het begint met een lange intro met zenuwachtige trompetlijnen die het hele nummer blijven doorgaan.  

Op een bepaald moment wordt heel het nummer omgedraaid. Ze spelen gewoon de tape achteruit. Dat maakt een andere melodie, maar ook die melodie past heel tof op de ondergrond.
Ik vond dat een toffe spielerei, maar ze klopt wel."

Ga naar de eerste pagina
Video

Ga naar de eerste pagina
Video

'The Cold Song' van Klaus Nomi is hedendaagse bewerking van een aria uit de opera 'King Arthur' van Henri Purcell. De opera is uit 1691, de versie van Nomi uit 1981, maar de thematiek blijft dezelfde. Het gaat over de dood: "laat me alsjeblieft slapen, laat me bevriezen tot ik dood ben".

"Toen ik dit als kind op de radio hoorde, was ik meteen gefascineerd, zonder te weten wie of wat het was."

Klaus Nomi wilde eigenlijk operazanger worden, maar dat lukte niet in Duitsland. In New York werd hij wel een cultfiguur van de underground-scene. Met zijn theatrale shows, kitcherige aankleding en androgyne stem was hij een van de eersten om opera, pop en vaudeville op geloofwaardige manier te combineren.

Zijn carrière was helaas erg kort: in 1983 is Klaus Nomi overleden aan de gevolgen van aids.  

Ga naar de eerste pagina
Sluiten

Op 'Strange Ways' (2013) heeft An Pierlé haar versie van Nomi's 'The Cold Song' opgenomen. In de zang benadrukt An Pierlé vooral de griezeligheid en de angst.

In de videoclip van Athos Burez & Kim Vandenbergh wordt 'The Cold Song' een soort horrorverhaal waarin een artieste gebukt gaat onder haar talent, terwijl het publiek als een verslaafde hunkert naar een drup van dat talent.

Ga naar de eerste pagina
Video

Ga naar de eerste pagina
Video

"Dit is een brok feest. Het weerspiegelt volledig de fun en de decadente kant van de jaren tachtig die ik zo leuk vind.
Zulke vrolijke nummers die ook nog ergens over gaan, zijn heel moeilijk om te maken. Ik ben hier best wel jaloers op. Ik zou zo graag zo'n repertoire zingen: het kot op stelten zetten en toch een boodschap overbrengen. Dat moet super plezant zijn."

Ga naar de eerste pagina

Les Rita Mitsouko was een band rond het koppel Catherine Ringer en Fred Chichin. Ze begonnen hun muzikale loopbaan aan het eind van de jaren zeventig op feesten in kraakpanden in Parijs.
In de groepsnaam verwijst 'Rita' naar de muziek van Zuid-Amerika, terwijl 'mitsouko' het Japanse woord voor "mysterie" is. 


"Catherine Ringer heeft een ongelofelijke manier van zingen. Ze slaagt erin om het Frans een soort Engelse of Amerikaanse draai te geven zodat het een super coole zangtaal wordt. Serge Gainsbourg kon dat ook goed."

Ga naar de eerste pagina
Video






Meer over deze aflevering:
Online te bekijken via VRT NU
Beluister de muziek via Spotify

Andere afleveringen online bekijken
of interactief ontdekken?
Ga naar het afleveringenoverzicht

Ga naar de eerste pagina
Omlaag schuiven om verder te gaan
Vegen om verder te gaan
Sluiten

Overzicht

Naar links schuiven
Hoofdstuk 1 An Pierlé

02

Poster 0

Poster 0

09
Hoofdstuk 2 Claude Debussy

Poster 0

Claude debussy ca 1908 door nadar

Poster 0
Hoofdstuk 3 John Cale

Poster 0

Poster 0

12

Poster 0
Hoofdstuk 4 Talk Talk

Poster 0

Poster 0

Poster 0

08
Hoofdstuk 5 Boudewijn de Groot

Poster 0

Large

Poster 0
Hoofdstuk 6 Robert Wyatt

Poster 0

84213019

Poster 0

Poster 0
Hoofdstuk 7 Klaus Nomi

Poster 0

Nomi

Otr ap nomi
Hoofdstuk 8 Les Rita Mitsouko

Poster 0

Poster 0

Catherine
Hoofdstuk 9 Meer Off The Record

11
Naar rechts schuiven